Haatik, bere unerik gorenean zegoenean, urteen iragana eta Itoizen izenak zekarren zama nabaritzen hasi zen taldea, eta geroari buruzko galderak planteatzen. 1987ko abenduan zuzeneko diskoa grabatu zuen Getxon. Jendaurrean ez azaldu arren, azkena izango zela ziur ziren taldekideak. Sei mila lagun inguru bildu ziren guztira bi kontzertuetan, eta taldeak bere disko guztietako errepasoa egin zuen. Baita bost kantu berri jo ere, Non podo mais esanguratsua, Desolatio, Intro, Mendi buelta eta Gangaran gara, taldearen balizko sormen krisia gezurtatuz. Lehenengo hirurak baino ez ziren sartu Eremuko dunen atzetik dabil... diskoan. Hura kaleratu ondoren, Frantziako bira bati ekin zion taldeak, baina erabakia hartuta zegoen. Itoizen iraupenak ez du zentzurik. Errutinazko zirkulu itxi batean jirabiraka gabiltza aspaldidanik, aire berria arnastu beharrean gaude, ildo berriak jorratu, azaldu zuen Juan Carlos Perezek. Besteak beste, Tours, Poitiers, Rennes eta Parisen jo ondoren, Eysines-en (Bordele) eman zuen Itoizek azken kontzertua, 1988ko apirilean. Juan Carlos Perez: ahotsa, kitarrak Jose Garate "Foisis": bajua Jimmy Arrabit: bateria Xabi Pery: kitarrak Andrej Olejniczak: saxoak Nando de la Casa: teklatuak, perkusioak Didier Real: teklatuak, perkusioak Yassa taldea: koroak Faduran zuzenean grabatua, 1987ko abenduaren 11 eta 12an Pariseko "Le Voyageur Mobile" studioarekin.